Magiczna wizja świata

Magia

(…) Biała magia polega na posługiwaniu się magicznymi mocami i zdolnościami w sposób nieegoistyczny, dla dobra innych. Niektórzy wierzą, że przez zastosowanie białej magii człowiek może być uwolniony od rzuconego na niego uroku. Biała magia to np. magia runiczna, gestowa, słowna, przepowiadanie przyszłości. W siedemnastowiecznej Szkocji czarownice wykorzystywały białą magię do leczenia chorób, co zresztą jest praktykowane do dzisiaj i nie tylko w Szkocji. Choć biała magia były i jest wykorzystywana do zwalczania zła, mimo to pochodzi ona z wrogiego Bogu źródła, dlatego według zaleceń różnych religii nie powinna być w żaden sposób praktykowana.

Znany egzorcysta Marco Tosatti w książce „Śledztwo w sprawie szatana” na pytanie: ” W jaki sposób się rzucanie uroków?” odpowiada:

Istnieje wiele sposobów. Czasami następuje to poprzez bezpośredni kontakt z osobą, której daje się do zjedzenia coś nieczystego, coś nad czym wcześniej odprawiano czary. Wystarczy na przykład, by ofiara wypiła filiżankę kawy w domu osoby, której ufa. Jeśli wcześniej do kawy coś dolano lub odprawiono nad nią czary czy rytuały satanistyczne, to urok już mógł zadziałać. Istnieje na przykład metoda transferu. Cały rytuał magiczny odbywa się na jakiejś maskotce, która przedstawia ofiarę. W maskotkę wbijane są szpilki, czy gwoździe. Wbija się je w takie części ciała, w które chce się uderzyć ofiarę, przede wszystkim w głowę, genitalia, czasem ramiona. Często uroki rzuca się na żołądek, czasami szpilki wbija się w oczy maskotki i wtedy właściwa ofiara opowiada, że czuje potworny ból, jak gdyby ktoś przekuwał jej oczy. ( Tosatti, 2006, s. 46, 47).

Ten opis jest bardzo podobny do stosowanego w religii voodoo rytuału nakłuwania w różnych miejscach laleczek obrazujących osoby, którym chce się zaszkodzić.

Przeciwieństwem białej magii jest znana czarna magia, którą można zdefiniować jako wykorzystywanie mocy magicznej do szkodzenia innym.  Inwokacja czarnej magii najczęściej wzmacniana jest przez zawarcie paktu z szatanem, w którym człowiek oddaje się diabłu, podpisując taki dokument własną krwią.

Magia sympatyczna polega na wierze, że podobne rodzi podobne, na przykład rysunek jelenia przeszytego strzałami ma rzekomo pomóc prawdziwym myśliwym plemienia w powtórzeniu takiej sceny w rzeczywistości podczas polowania, co zapewni ludziom pokarm.

Rzeczy, które pozostały kiedyś z sobą w kontakcie, zawsze zachowują magiczny związek – na przykład człowiekowi można rzekomo zaszkodzić, jeśli w ręce jego wrogów wpadnie włos czy część ubrania. Magia sympatyczna zakłada uzyskanie władzy nad innym człowiekiem przez posiadanie jego broni, części garderoby lub innej rzeczy, z którą był w jakiś sposób powiązany.(…)

Szamanizm 

Wszyscy mamy swoje własne, charakterystyczne duchowe światy, swoje własne wewnętrzne podróże i krajobrazy. [Olivier Sacks]

Światopogląd szamański jest wynikiem nałożenia się na siebie dwóch oglądów świata: uzyskanego w stanie zwykłej świadomości oraz pochodzącego z wizji występujących po zażywaniu środków halucynogennych. Zgodnie z tym światopoglądem świat zbudowany jest z trzech warstw: górnej (siedziby bóstw niebiańskich i duchów), średniej (ziemi z ludźmi, przyrodą i zamieszkującymi je duchami) oraz dolnej (siedziby duchów podziemnych i dusz zmarłych).

Szaman jest jednocześnie czarownikiem, poetą i filozofem, uzdrowicielem i doradcą całego plemienia, potrafi także wyjaśnić znaczenie snów. Pojęcie „szaman”  zawiera elementy medyczne, religijne, polityczne, określa się nim człowieka, który staje się uzdrowicielem, liderem politycznym i religijnym.

Początki szamanizmu prawdopodobnie sięgają okresu paleolitu, czyli około 30 000 lat p.n.e. Słowo „szaman” pochodzi z języka tunguskiego i oznacza „ten który jest w stanie ekstazy”(…)

(…) Rodzinnym szamanem może być kobieta lub mężczyzna już od dzieciństwa różniący się od rówieśników. Osoba tak izoluje się od społeczności, żyje samotnie i uzyskuje kontakt z jednym, czasem z wieloma duchami, stając się pośrednikiem: między nimi a członkami plemienia. Czasem szamanem zostaje osoba chora na padaczkę, traktowana jako posiadająca niezwykłe właściwości. Prawdopodobnie wśród szamanów występują zaburzenia psychiczne o charakterze psychotycznym, w tym schizofrenia, i wtedy ich psychiczne przeżycia są wynikiem psychopatologii.  Warto podkreślić, że jeżeli są to chorzy na schizofrenię, to dzięki pełnionej funkcji uzyskują istotne wsparcie ze strony społeczności i funkcjonują w niej na odrębnych, ale akceptowanych przez wszystkich prawach.(El-Mallakh, 2006)

Dzięki intensywnemu, twardemu i bolesnemu treningowi ciała i umysłu, szaman wchodzi w posiadanie pewnych zdolności, za pomocą których może w sytuacji tego wymagającej wejść w stan ekstazy. Zazwyczaj jest to osoba psychicznie niestabilna, niemniej zdolna w jakiś sposób do kontrolowania, a nawet wykorzystywania pozytywnie własnej labilności neurowegetatywnej. Mistyczne „podróże” szaman odbywa w odmiennym stanie świadomości, w transie, używając do tego celu substancji halucynogennych, wykonuje ekstatyczne tańce, pogrąża się w szczególnej medytacji. Trans taki składa się zazwyczaj z dwóch typowych części:(1) nawiedzenia i opętania przez siły zewnętrzne (ducha, zwierzę), podobnych do tego, co Platon nazywał „entuzjazmem”,  (2) lotu duszy, która jest w stanie opuścić ciało i „podróżować”  w świecie duchów, realizując w ten sposób zdolność przebywania w kilku miejscach naraz. (>.)

Fragment książki „Magiczna wizja świata” Anna Grzywa

Magiczna wizja świata